02.10.26 Kveite 160 cm
Norwegian, English, German, Dutch and Polish text below. The video to the right below shows both trips.
First trip: 18.09.26 Kveite 190 cm
Heilbuttangeln vor Leka, 2. Oktober 2026.
Anne Britt, eine Freundin von uns, und ich hatten ursprünglich geplant, auf kleine Seelachse und Dorsche zu angeln. Das Wetter war seit einigen Tagen schön, wenn auch recht windig. Für Freitag war Windstille angesagt, bevor stürmische Winde und Regen aufziehen sollten. Unser erster Stopp war Nordsvetaren, doch dort fingen wir nichts, obwohl das Echolot reichlich Fisch anzeigte.
Unser nächster Halt war Kåtertaren. Dort fanden wir stattliche kleine Seelachse. Anne Britt landete zudem einen Dorsch mit einem Gewicht von etwas über 8 kg. Ich beschloss, es gezielt auf große Dorsche zu versuchen, und montierte das Heilbutt-Vorfach, das ich von Martin Hornauer erhalten hatte. Ich bestückte die Haken mit einer gefrorenen Makrele aus Wils Ködervorrat und ließ sie in etwa 30 Metern Tiefe zum Grund hinab. Nach einigem Jiggen fühlte sich die Montage leichter an; es stellte sich heraus, dass die Makrele abhandengekommen war. Ich befestigte eine neue gefrorene Makrele sicherer und ließ sie auf 30 bis 35 Meter Tiefe ab. Ich hielt die Rute etwa zwei Minuten lang ruhig, bevor ich eine Bewegung spürte. Als deutlich wurde, dass sich etwas Großes an der Makrele zu schaffen machte, gab ich ein paar Meter Schnur frei, bevor ich den Anhieb setzte. Es gab einen heftigen Ruck, und die Bremse meiner Tanacom-750-Rolle kreischte auf, als der Fisch in die Tiefe schoss. Es bestand kein Zweifel: Das war ein großer Heilbutt. Nach einigen Minuten hatte ich 5 bis 6 Meter Schnur eingeholt, nur um sie ebenso schnell wieder zu verlieren. Nach einer halben Stunde war es mir zwar gelungen, den Heilbutt mehrmals ein paar Meter nach oben zu pumpen, doch er war deutlich kampfstärker als der 190-cm-Heilbutt, den ich zuvor gefangen hatte; jedes Mal, wenn ich Hoffnung schöpfte, raste er wieder in die Tiefe. Nun befand er sich auf etwa… In 70 Metern Tiefe gab es keinen Zweifel mehr daran, wer die Oberhand hatte.
Anne Britt meinte, ich solle die Schnur kappen, damit wir nicht auf die vor uns liegenden Untiefen abtrieben. Ich zögerte zunächst, doch dann stellte ich die Bremse auf das Maximum ein und legte mich richtig ins Zeug. Sowohl der Heilbutt als auch ich waren völlig erschöpft, aber nun hatte ich als Angler die Oberhand gewonnen. Die letzten zwanzig Meter ließen sich deutlich leichter bewältigen, und schon bald konnten wir den Fisch sehen.
Diesmal war ich besser darauf vorbereitet, den Heilbutt zu sichern. Ich hatte einen Gaffhaken mit daran befestigtem Seil mitgebracht; Anne Britt half mir, ihn durch das Maul des Fisches zu führen, und wir befestigten die Leine am Boot. Wir lockerten die Bremse der Angelrute und stellten sie in den Rutenhalter – eine zusätzliche Sicherheitsmaßnahme für den Fisch.
Dieser Heilbutt war deutlich kleiner als der vorherige. Ich schätzte sein Gewicht auf etwa 40 kg; es stand also außer Frage, dass er mit uns nach Hause kommen würde. Er leistete jedoch heftigen Widerstand. Das Seil am Gaff riss, sodass der Heilbutt nur noch an der Angelschnur hing. Ich stellte mich auf einen weiteren Kampf aus 80 Metern Tiefe ein. Doch der Heilbutt tauchte nicht ab, bevor es mir gelang, das Gaff zu greifen und den Fisch weit genug hochzuziehen, um ein Seil durch sein Maul zu fädeln. Nachdem er gesichert war, wurde der Heilbutt waidgerecht getötet und ausgenommen. Wir ließen ihn einige Minuten lang an der Bordwand hängen, bevor wir ihn an Deck holten.
Wir hatten mehr als genug Fisch, also fuhren wir zurück ans Ufer.
Zwei große Heilbutts bei zwei Ausfahrten zu landen – und das jeweils nach nur wenigen Minuten Angelzeit – ist eine Seltenheit. Früher empfand ich das Heilbuttangeln als mühsam, doch bei diesen Ausflügen bissen die Fische an, noch bevor Langeweile aufkommen konnte. Einen Moment lang dachte ich, ich müsste den letzten Heilbutt aufgeben; mit 160 cm und 54 kg war er unglaublich kraftvoll – weitaus stärker als der 190 cm große Fisch, auch wenn letzterer an der Oberfläche schwieriger zu handhaben gewesen war.
Wahrscheinlich wird es diesen Herbst noch eine weitere Angeltour geben, bevor wir das letzte Boot aus dem Wasser holen. Diesmal werden wir uns auf Kabeljau und Seelachs konzentrieren. Sollten wir dabei einen Heilbutt fangen, bleibt zu hoffen, dass er deutlich kleiner ist.
Kveitefangst utenfor Leka 2. oktober 2026.
Anne Britt, jeg og en venninne av oss skulle egentlig ut og fiske småsei og torsk. Det hadde vært fint vær noen dager, men en del vind. Fredagen skulle være nesten vindstille før det skulle bli kuling og regn. Første stopp var Nordsvetaren, men der var det ikke noe å få selv om ekkoloddet viste mye fisk.
Neste stopp var Kåtertaren. Her var det fin småsei. Anne Britt fikk også en torsk på vel 8 kg. Jeg bestemte meg for å satse på stor torsk, så jeg monterte kveitesystemet jeg hadde fått av Martin Hornauer. En frossen makrell fra Wil sitt agnlager ble montert på krokene og sluppet ned til bunnen på ca. 30 m. Etter litt rykking ble systemet lettere og det viste seg at makrellen var borte. En ny frossenmakrell ble bedre fastgjort og senket ned til 30-35 m. Jeg holdt stangen i ro i omtrent to minutter før jeg kjente bevegelser. Da det var tydelig at noe stort arbeidet med makrellen, gav jeg ut et par meter line før jeg dro til. Da ble det et skikkelig rykk og bremsen på Tanacom 750en hvinte da fisken gikk til bunnen. Det var ingen tvil om at dette var en stor kveite. Etter noen minutter hadde jeg fått inn 5-6 meter line, men de var plutselig ute igjen. Etter en halvtime hadde jeg fått pumpet kveiten opp noen meter en del ganger, men den var betydelig sprekere enn den forrige kveiten på 190 cm og stakk av igjen hver gang jeg begynte å øyne et håp. Nå var den nede på ca. 70 meters dyp og det var ingen tvil om hvem som hadde overtaket.
Anne Britt mente jeg måtte kappe linen slik at vi ikke havnet på noen grunner vi drev mot. Jeg hadde liten lyst til det, så jeg stilte inn bremsen på maks og gjorde en skikkelig innsats. Både jeg og kveiten var slitne, men nå hadde fiskeren overtaket. De siste tjue metrene gikk betydelig lettere og snart kunne vi se den.
Denne gangen var jeg bedre forberedt på å få sikret kveiten. Jeg hadde med en krok med tau og fikk hjelp av Anne Britt til å stikke den gjennom kjeften på kveita og festet tauet til båten. Vi løsnet bremsen på fiskestangen og satte den i stangholderen slik at vi hadde en ekstra sikring på fisken.
Kveiten var vesentlig mindre enn den forrige. Jeg tippet rundt 40 kg, så her var det ingen tvil om at den skulle bli med heim. Men den var ikke helt villig. Snøret på kroken røk og kveiten var kun festet til fiskesnøret. Jeg så for meg en ny kamp fra 80 meters dyp. Men kveiten dykket ikke før jeg fikk tak i kroken og heist den høyt nok til at jeg fikk et tau gjennom kjeften på den. Da kveiten var sikret, ble den avlivet og bløgget. Den fikk henge ved båtripen noen minutter før vi fikk den om bord.
Vi hadde mer enn nok fisk, så kursen ble satt mot land.
To storkveiter på to fisketurer og kun etter noen få minutters fiske hver gang er ikke hverdagskost. Jeg har tidligere syntes at fisking etter kveite var kjedelig, men på disse turene hadde jeg ikke rukket å kjede meg før fiskene bet til. Den siste kveiten trodde jeg en stund at jeg måtte gi tapt for. Den var skikkelig sprek med sine 160 cm og 54 kg. Langt sterkere enn kveiten på 190 cm, selv om den var vanskeligere å ha med å gjøre i overflaten.
Det blir nok en fisketur til i høst før vi tar opp den siste båten. Da skal vi konsentrere oss om torsk og lyr. Dersom vi får kveite, får vi håpe den er betydelig mindre.
Heilbotvissen bij Leka, 2 oktober 2026.
Anne Britt, een vriendin van ons, en ik waren oorspronkelijk van plan om op kleine koolvis en kabeljauw te gaan vissen. Het weer was al een paar dagen prima, al waaide het behoorlijk. Voor vrijdag werd vrijwel windstil weer voorspeld, vlak voordat er storm en regen zouden opsteken. Onze eerste stop was Nordsvetaren, maar we vingen daar niets, ook al gaf de fishfinder aan dat er volop vis zat.
Onze volgende stop was Kåtertaren. We vingen daar mooie, kleine koolvissen. Anne Britt haalde bovendien een kabeljauw van ruim 8 kg binnen. Ik besloot me op grote kabeljauw te richten en monteerde de heilbotmontage die ik van Martin Hornauer had gekregen. Ik bevestigde een bevroren makreel uit Wils voorraad aas aan de haken en liet deze zakken tot op de bodem, op ongeveer 30 meter diepte. Na wat jiggen voelde de montage lichter aan; de makreel bleek verdwenen te zijn. Ik bevestigde een nieuwe bevroren makreel steviger en liet deze tot 30 à 35 meter zakken. Ik hield de hengel ongeveer twee minuten stil voordat ik beweging voelde. Toen duidelijk werd dat er iets groots met de makreel bezig was, liet ik een paar meter lijn vieren voordat ik aansloeg. Er volgde een hevige ruk en de slip van mijn Tanacom 750-molen gierde het uit terwijl de vis naar de bodem dook. Het was overduidelijk een grote heilbot. Na een paar minuten had ik 5 à 6 meter lijn binnengehaald, maar die verloor ik net zo snel weer. Na een half uur was het me weliswaar gelukt de heilbot een paar keer een stukje omhoog te pompen, maar de vis was veel krachtiger dan de heilbot van 190 cm die ik eerder had gevangen; telkens als ik hoop kreeg, schoot hij weer naar beneden. Hij zat nu op ongeveer… Op 70 meter diepte was er geen twijfel over wie de overhand had.
Anne Britt vond dat ik de lijn moest doorknippen, zodat we niet op de ondieptes voor ons zouden afdrijven. Ik aarzelde om dat te doen, dus zette ik de slip op de maximale stand en zette ik al mijn kracht in. Zowel de heilbot als ik waren uitgeput, maar ik had nu de overhand. De laatste twintig meter verliepen veel soepeler en al snel konden we de vis zien.
Deze keer was ik beter voorbereid om de heilbot veilig binnen te halen. Ik had een gaff met een touw eraan meegenomen; Anne Britt hielp me deze door de kaak van de vis te halen en we maakten de lijn vast aan de boot. We zetten de slip van de hengel losser en plaatsten hem in de hengelsteun, wat zorgde voor een extra veiligheidsmaatregel voor de vis.
Deze heilbot was aanzienlijk kleiner dan de vorige. Ik schatte hem op ongeveer 40 kg, dus het stond vast dat hij mee naar huis zou gaan. Hij gaf zich echter niet zomaar gewonnen. Het touw van de gaff knapte, waardoor de heilbot alleen nog aan de vislijn vastzat. Ik zette me schrap voor een nieuwe strijd vanuit een diepte van 80 meter. Maar de heilbot dook niet weg voordat ik de gaff te pakken kreeg en de vis hoog genoeg kon hijsen om een touw door zijn kaak te halen. Eenmaal vastgezet werd de heilbot gedood en verbloed. We lieten hem een paar minuten naast de boot hangen voordat we hem aan boord tilden.
We hadden meer dan genoeg vis, dus voeren we terug naar de kant.
Het vangen van twee grote heilbotten tijdens twee uitstapjes – en dat na telkens slechts enkele minuten vissen – is een zeldzaamheid. Vroeger vond ik het vissen op heilbot nogal saai, maar tijdens deze tochten beet de vis al voordat ik me kon gaan vervelen. Even dacht ik dat ik de laatste heilbot zou moeten opgeven; met zijn 160 cm en 54 kg was hij ongelooflijk krachtig – veel sterker dan de vis van 190 cm, ook al was die grotere vis aan de oppervlakte lastiger te hanteren.
Waarschijnlijk volgt er dit najaar nog één vistocht voordat we de laatste boot op het droge halen. Die keer zullen we ons richten op kabeljauw en pollak. Mochten we een heilbot vangen, laten we dan hopen dat die een stuk kleiner is.
Halibut fishing off Leka, October 2., 2026.
Anne Britt, a female friend of ours, and I had originally planned to go out fishing for small saithe and cod. The weather had been fine for a few days, though quite windy. Friday was forecast to be almost calm before the arrival of gale-force winds and rain. Our first stop was Nordsvetaren, but we caught nothing there, even though the fish finder showed plenty of fish.
Our next stop was Kåtertaren. We found good-sized small saithe there. Anne Britt also landed a cod weighing just over 8 kg. I decided to target large cod, so I rigged up the halibut setup I had received from Martin Hornauer. I attached a frozen mackerel from Wil’s bait supply to the hooks and lowered it to the bottom at a depth of about 30 meters. After some jigging, the rig felt lighter; it turned out the mackerel was gone. I secured a fresh frozen mackerel more firmly and lowered it to 30–35 meters. I held the rod steady for about two minutes before feeling some movement. When it became clear that something large was working on the mackerel, I let out a couple of meters of line before setting the hook. There was a violent jerk, and the drag on my Tanacom 750 reel screamed as the fish dove for the bottom. There was no doubt this was a large halibut. After a few minutes, I had retrieved 5–6 meters of line, only to lose it again just as quickly. After half an hour, I had managed to pump the halibut up a few meters several times, but it was significantly more energetic than the previous 190 cm halibut I’d caught, and it would bolt back down every time I started to feel hopeful. Now it was down at about… At a depth of 70 meters, there was no doubt about who had the upper hand.
Anne Britt thought I should cut the line so we wouldn’t drift onto the shallows ahead of us. I was reluctant to do that, so I set the drag to the maximum and gave it a real effort. Both the halibut and I were exhausted, but the angler now had the upper hand. The last twenty meters went much more easily, and soon we could see the fish.
This time, I was better prepared to secure the halibut. I had brought along a gaff with a rope attached; Anne Britt helped me pass it through the fish’s jaw, and we secured the line to the boat. We loosened the drag on the fishing rod and placed it in the holder, providing an extra safety measure for the fish.
This halibut was significantly smaller than the previous one. I estimated it at around 40 kg, so there was no doubt it was coming home with us. However, it didn’t go down without a fight. The rope on the gaff snapped, leaving the halibut attached only by the fishing line. I braced myself for another battle from a depth of 80 meters. But the halibut didn’t dive before I managed to grab the gaff and hoist the fish high enough to thread a rope through its jaw. Once secured, the halibut was dispatched and bled. We let it hang alongside the gunwale for a few minutes before hauling it aboard.
We had more than enough fish, so we headed back to shore.
Landing two large halibut across two trips—and after only a few minutes of fishing each time—is a rare occurrence. I used to find halibut fishing tedious, but on these trips, the fish struck before I even had time to get bored. For a moment, I thought I might have to give up on the last halibut; at 160 cm and 54 kg, it was incredibly vigorous—far stronger than the 190 cm fish, even though the larger one had been more difficult to handle at the surface.
There will likely be one more fishing trip this autumn before we haul up the last boat. That time, we’ll focus on cod and pollack. If we catch a halibut, let’s hope it’s significantly smaller.
Połów halibuta 2 października 2026 roku u wybrzeży wyspy Leka.
Razem z Anne Britt, naszą znajomą, planowaliśmy początkowo łowić niewielkie czarniaki i dorsze. Pogoda od kilku dni była przyjemna, choć dość wietrzna. Prognozy na piątek zapowiadały niemal bezwietrzną aurę, zanim wiatr miał przybrać na sile do poziomu wichury i przynieść deszcz. Naszym pierwszym przystankiem był Nordsvetaren, ale nic tam nie złowiliśmy, mimo że echosonda wskazywała dużą ilość ryb.
Kolejnym miejscem był Kåtertaren. Trafiliśmy tam na spore czarniaki. Anne Britt wyciągnęła też dorsza ważącego nieco ponad 8 kg. Postanowiłem zapolować na duże dorsze, więc przygotowałem zestaw na halibuta, który otrzymałem od Martina Hornauera. Na haczyki założyłem mrożoną makrelę z zapasów przynęt Wila i opuściłem zestaw na dno, na głębokość około 30 metrów. Po chwili jigowania poczułem, że zestaw stał się lżejszy – okazało się, że makrela zniknęła. Solidniej zamocowałem kolejną mrożoną makrelę i opuściłem ją na głębokość 30–35 metrów. Trzymałem wędkę nieruchomo przez około dwie minuty, zanim poczułem ruch. Zrozumiawszy, że coś dużego dobiera się do przynęty, wypuściłem kilka metrów żyłki, po czym zaciąłem. Poczułem potężne szarpnięcie, a hamulec kołowrotka Tanacom 750 zaczął przeraźliwie wyć, gdy ryba nurkowała w stronę dna. Nie było wątpliwości – to był duży halibut. Po kilku minutach udało mi się nawinąć 5–6 metrów żyłki, ale ryba nagle znów ją wyciągnęła. Po pół godzinie kilkakrotnie udało mi się podciągnąć halibuta o kilka metrów, jednak był on znacznie bardziej energiczny niż złowiony przeze mnie wcześniej okaz o długości 190 cm; za każdym razem, gdy nabierałem nadziei, ryba gwałtownie uciekała w głębinę. Znajdowała się teraz na głębokości około… Na głębokości 70 metrów nie było wątpliwości, kto ma przewagę.
Anne Britt uważała, że powinienem przeciąć żyłkę, abyśmy nie dryfowali na znajdującą się przed nami mieliznę. Niechętnie do tego podchodziłem, więc dokręciłem hamulec do oporu i włożyłem w to cały swój wysiłek. Zarówno halibut, jak i ja byliśmy wyczerpani, ale teraz to wędkarz miał przewagę. Ostatnie dwadzieścia metrów poszło znacznie łatwiej i wkrótce mogliśmy już zobaczyć rybę.
Tym razem byłem lepiej przygotowany do zabezpieczenia halibuta. Miałem ze sobą bosak z przywiązaną liną; Anne Britt pomogła mi przełożyć go przez szczękę ryby, a my przymocowaliśmy linę do łodzi. Poluzowałem hamulec kołowrotka i umieściłem wędkę w uchwycie, zapewniając rybie dodatkowe bezpieczeństwo.
Ten halibut był znacznie mniejszy od poprzedniego. Oceniłem jego wagę na około 40 kg, więc nie było wątpliwości, że zabierzemy go ze sobą. Nie poddał się jednak bez walki. Lina przy bosaku pękła, przez co halibut trzymał się już tylko na żyłce. Przygotowałem się na kolejną batalię, tym razem z głębokości 80 metrów. Ryba nie zdążyła jednak zanurkować, zanim chwyciłem bosak i podciągnąłem ją wystarczająco wysoko, by przełożyć linę przez jej szczękę. Po zabezpieczeniu halibuta, został on dobity i wypatroszony. Pozwoliliśmy mu wisieć przy burcie przez kilka minut, zanim wciągnęliśmy go na pokład.
Mieliśmy już aż nadto ryb, więc ruszyliśmy w drogę powrotną do brzegu.
Złowienie dwóch dużych halibutów podczas dwóch wypraw – i to po zaledwie kilku minutach łowienia za każdym razem – to rzadkość. Kiedyś uważałem połów halibutów za nużące zajęcie, ale podczas tych wypraw ryby brały, zanim zdążyłem się znudzić. Przez chwilę myślałem, że będę musiał odpuścić walkę z ostatnim halibutem; mierząca 160 cm i ważąca 54 kg ryba była niezwykle silna – znacznie bardziej niż ta o długości 190 cm, choć to z tą większą trudniej było sobie poradzić przy powierzchni.
Prawdopodobnie czeka nas jeszcze jedna wyprawa wędkarska tej jesieni, zanim wyciągniemy na brzeg ostatnią łódź. Tym razem skupimy się na dorszach i rdzawcach. Jeśli uda nam się złowić halibuta, miejmy nadzieję, że będzie znacznie mniejszy.