18.09.26 Kveite 190 cm
Norwegian, English, German, Dutch and Polish text below.
02.10.26 Kveite 160 cm. The video below shows both trips.
Kveitefangst utenfor Leka 18. september 2026.
Med Wil van Wilgenburg som guide var avtalt målsetting a fange en stor kveite. Jeg synes kveitefiske er langtekkelig, så jeg måtte akseptere å ikke gå over til fiske av torsk før jeg hadde gjort en skikkelig innsats. Været var fint, så alt lå til rette for vellykket tur. Vi startet med å hente opp noe småsei for agn og fikk også noen fine torsker og en stor lange.
Så startet vi med lyr og kveitefiske ved en grunne på et litt større platå med dypt vann omkring. Wil´s startet med sitt favorittfiske – kasting med lett shad etter lyr. Jeg gikk raskt over til å sitte og kose meg med en jigg jeg hadde fått av Martin Hornauer. Jiggen består av en 350 grams kule med en kraftig krok ig en dregg i et snøre slik at den kan festes i sporen av seien vi brukte som agn. Dybden var ca. 30 m. Etter kun et par minutter kjente jeg at noe var borti jiggen. Etter en kjapp kontroll av ekkolodd og displayet på Tanacom 750-en kunne jeg se bort fra grunnberøring. Jeg ga ut litt snøre før jeg sveivet opp. Det var skikkelig tungt og kjentes ikke ut som torsk. Men egentlig kom fisken forholdsvis lett opp mot overflaten. På noen meters dyp så vi at det var en stor kveite. Jeg tippet rundt 50 kg.
Da hodet kom opp i vannoverflaten bak badeplattformen på båten, fikk vi satt en stor klepp gjennom leppen på kveita. Det likte den ikke. Den kastet på seg et par ganger og Wil måtte slippe kleppen for ikke å bli med ned i dypet. Kleppen ble liggende og flyte et par meter bak båten. Nå var kveita på 40 meters dyp og vi hadde bare en liten klepp med trehåndtak for hånden. Da hodet igjen var i vannskorpen, overtok Wil stangen og jeg skulle bruke rå makt for å få fisken om bord. Det er lenge siden jeg har følt meg «for lett i ræva», men her var det kveita som bestemte. Fisk og klepp forsvant ned i dypet. Kleppen fløt opp igjen og lå og duppet i nærheten av den første vi hadde mistet. Det var dermed ikke annen råd enn å få fisken et stykke opp fra bunnen og bakke til vi fikk tak i kleppene. Neste forsøk med meg og den største kleppen gikk på samme måte. Jeg spurte Wil hvorfor han ikke hadde med seg kveitekroken sin. Vi var på kveitefiske og han var min personlige guide. Han forsvant noen sekunder og kom tilbake med en stor krok med et kraftig tau. Med den i kjeften hadde ikke kveita noen reell sjanse. Vi fikk også satt i et ekstra tau sammen med kroken. Fisken var fortsatt ikke vennlig innstilt, så vi fant ut at det tryggeste var å kakke den i hodet, bløgge den og vente noen minutter før vi tok den om bord.
På båtdekket ble den målt til 190 cm. Da angret jeg på at jeg avlivet den. Her på kysten blir så stor kveite ikke akseptert som skikkelig matfisk. Ettersom kveita hele tiden sto vertikalt i vannet fikk jeg aldri noen indikasjon på at den var så stor. Kraften som måtte til for å få den opp fra bunnen var heller ikke så voldsom. Jeg er kanskje sterkere og mer veltrent enn jeg var klar over. Men kveita ble med til lands og løftet med traktor til veiing. Den veide 80.5 kg. Deretter transportert på pallegafler til filetering. Det ble mye filet. Jeg tok av litt til oss selv og kattene og gav bort resten.
Halibut fishing off Leka, September 18, 2026.
With Wil van Wilgenburg acting as guide, the agreed goal was to catch a large halibut. I find halibut fishing tedious, so I had to accept that I couldn’t switch to cod fishing until I had put in a serious effort. The weather was fine, so everything was set for a successful trip. We started by catching some small saithe for bait and also landed a few nice cod and a large ling.
Then we began fishing for pollack and halibut over a shallow spot on a larger plateau surrounded by deep water. Wil started with his favorite method—casting a light shad for pollack. I quickly switched to sitting back and enjoying using a jig I had received from Martin Hornauer. The jig consists of a 350-gram ball weight with a heavy-duty hook and a treble hook on a short line, allowing it to be attached to the tail section of the saithe we were using as bait. The depth was approximately 30 meters. After just a couple of minutes, I felt something touch the jig. A quick check of the fish finder and the display on my Tanacom 750 reel ruled out bottom contact. I let out a little line before winding up. It felt really heavy and didn’t feel like a cod. Yet, the fish actually rose toward the surface relatively easily. A few meters down, we could see it was a large halibut. I estimated it at around 50 kg.
When its head broke the surface behind the boat’s swim platform, we managed to set a large gaff through the halibut’s lip. It didn’t like that. It thrashed a couple of times, and Wil had to let go of the gaff to avoid being pulled down into the depths. The gaff was left floating a couple of meters behind the boat. The halibut was now at a depth of 40 meters, and we had only a small gaff with a wooden handle at hand. When its head broke the surface again, Wil took over the rod, and I prepared to use brute force to haul the fish aboard. It’s been a long time since I’ve felt like a total flyweight, but here, the halibut was the one calling the shots. Both fish and gaff vanished into the depths. The gaff floated back up, bobbing near the first one we had lost. We had no choice but to bring the fish up a ways from the bottom and back the boat up until we could retrieve the gaffs. My next attempt with the largest gaff went the same way. I asked Wil why he hadn’t brought his halibut hook; after all, we were halibut fishing, and he was my personal guide. He disappeared for a few seconds and returned with a large hook attached to a heavy-duty rope. With that in its jaw, the halibut didn’t stand a chance. We also managed to secure an extra line alongside the hook.
The fish was still not exactly friendly, so we decided the safest course of action was to give it a blow to the head, bleed it, and wait a few minutes before bringing it aboard.
On the deck, it measured 190 cm. That was when I regretted killing it; around here, halibut of that size aren’t considered good eating fish. Because the halibut had remained vertical in the water the whole time, I never had any indication it was that big. Nor was the force required to haul it up from the bottom particularly immense. Perhaps I’m stronger and fitter than I realized. Still, the halibut was brought ashore and lifted by tractor to be weighed. It weighed 80.5 kg. Then it was transported on pallet forks to be filleted. It yielded a lot of meat. I kept some for ourselves and the cats and gave the rest away.
Heilbuttangeln vor Leka, 18. September 2026.
Unter der Leitung von Wil van Wilgenburg war das vereinbarte Ziel, einen großen Heilbutt zu fangen. Da ich das Heilbuttangeln eher mühsam finde, musste ich akzeptieren, dass ich erst dann auf das Dorschangeln umsteigen durfte, wenn ich es ernsthaft versucht hatte. Das Wetter war gut, die Voraussetzungen für einen erfolgreichen Ausflug also ideal. Zunächst fingen wir einige kleine Seelachse als Köder und landeten zudem ein paar schöne Dorsche sowie einen großen Leng an.
Anschließend begannen wir mit dem Angeln auf Pollack und Heilbutt über einer flachen Stelle auf einem größeren Plateau, das von tiefem Wasser umgeben war. Wil begann mit seiner bevorzugten Methode: dem Auswerfen eines leichten Gummifischs (Shad) auf Pollack. Ich entschied mich hingegen, es etwas ruhiger angehen zu lassen, und genoss den Einsatz eines Jigs, den ich von Martin Hornauer erhalten hatte. Dieser Jig bestand aus einem 350-Gramm-Bleikopf mit einem extrem stabilen Einzelhaken sowie einem Drilling an einem kurzen Vorfach, sodass er am Schwanzende des als Köder dienenden Seelachses befestigt werden konnte. Die Wassertiefe betrug etwa 30 Meter. Schon nach wenigen Minuten spürte ich einen Kontakt am Jig. Ein kurzer Blick auf das Echolot und das Display meiner Tanacom-750-Rolle schloss einen Grundkontakt aus. Ich ließ etwas Schnur ab, bevor ich wieder einkurbelte. Es fühlte sich sehr schwer an – ganz anders als bei einem Dorsch. Dennoch ließ sich der Fisch erstaunlich leicht Richtung Oberfläche ziehen. Wenige Meter unter der Wasseroberfläche konnten wir erkennen, dass es sich um einen großen Heilbutt handelte. Ich schätzte sein Gewicht auf etwa 50 kg.
Als sein Kopf hinter der Badeplattform des Bootes durch die Wasseroberfläche brach, gelang es uns, ein großes Gaff im Maulbereich des Heilbutts zu setzen. Das gefiel ihm gar nicht. Er schlug heftig um sich, und Wil musste das Gaff loslassen, um nicht selbst in die Tiefe gezogen zu werden. Das Gaff trieb nun einige Meter hinter dem Boot im Wasser.
Der Heilbutt befand sich inzwischen in 40 Metern Tiefe, und uns stand nur ein kleines Gaff mit Holzstiel zur Verfügung. Als der Fisch erneut an die Oberfläche kam, übernahm Wil die Rute, während ich mich darauf vorbereitete, den Fisch mit roher Gewalt an Bord zu hieven. Es war lange her, dass ich mir so fliegengewichtig vorkam, doch hier gab der Heilbutt den Ton an. Sowohl der Fisch als auch der Gaff verschwanden in der Tiefe. Der Haken trieb wieder an die Oberfläche und dümpelte in der Nähe des ersten, den wir bereits verloren hatten. Uns blieb nichts anderes übrig, als den Fisch ein Stück vom Grund heraufzuholen und mit dem Boot zurückzusetzen, bis wir die Haken bergen konnten. Mein nächster Versuch mit dem größten Gaff verlief genauso. Ich fragte Wil, warum er seinen Heilbutthaken nicht mitgebracht hatte – schließlich waren wir zum Heilbuttangeln hier, und er war mein persönlicher Guide. Er verschwand für einen Moment und kehrte mit einem großen Haken zurück, der an einem extrem belastbaren Seil befestigt war. Mit diesem Haken im Maul hatte der Heilbutt keine Chance mehr. Zudem gelang es uns, zusätzlich zum Haken noch eine weitere Leine am Fisch zu befestigen.
Der Fisch war immer noch nicht gerade friedlich gestimmt, daher beschlossen wir, dass es am sichersten wäre, ihm einen Schlag auf den Kopf zu versetzen, ihn ausbluten zu lassen und einige Minuten zu warten, bevor wir ihn an Bord holten.
An Deck maß er 190 cm. In diesem Moment bereute ich es, ihn getötet zu haben; hier gelten Heilbutte dieser Größe nicht als besonders gute Speisefische. Da der Heilbutt die ganze Zeit über senkrecht im Wasser gestanden hatte, hatte ich keinerlei Anhaltspunkt dafür, dass er so groß war. Auch der Kraftaufwand, um ihn vom Grund heraufzuholen, war nicht sonderlich groß. Vielleicht bin ich stärker und fitter, als ich dachte. Dennoch wurde der Heilbutt an Land gebracht und mit einem Traktor zum Wiegen angehoben. Er wog 80,5 kg. Anschließend wurde er auf Palettengabeln zum Filetieren transportiert. Er lieferte eine große Menge Fleisch. Ich behielt etwas für uns und die Katzen zurück und verschenkte den Rest.
Heilbotvissen bij Leka, 18 september 2026.
Met Wil van Wilgenburg als gids was het afgesproken doel om een grote heilbot te vangen. Ik vind het vissen op heilbot nogal eentonig, dus ik moest accepteren dat ik pas op kabeljauw mocht gaan vissen nadat ik me er serieus voor had ingezet. Het weer was prima, dus alle ingrediënten voor een geslaagde tocht waren aanwezig. We begonnen met het vangen van wat kleine koolvis als aas en vingen ook een paar mooie kabeljauwen en een grote leng.
Daarna begonnen we te vissen op pollak en heilbot boven een ondiep stuk van een groter plateau, omringd door diep water. Wil begon met zijn favoriete methode: het werpen met een lichte shad voor pollak. Ik koos er al snel voor om lekker ontspannen te vissen met een jig die ik van Martin Hornauer had gekregen. De jig bestaat uit een loodkop van 350 gram met een stevige haak en een dreg aan een kort lijntje, zodat deze aan de staart van de als aas gebruikte koolvis bevestigd kan worden. De diepte bedroeg ongeveer 30 meter. Na slechts een paar minuten voelde ik iets aan de jig komen. Een snelle blik op de fishfinder en het display van mijn Tanacom 750-reel sloot contact met de bodem uit. Ik liet wat lijn vieren voordat ik begon binnen te draaien. Het voelde erg zwaar aan en niet als een kabeljauw. Toch kwam de vis relatief gemakkelijk naar de oppervlakte. Een paar meter onder water zagen we dat het om een grote heilbot ging. Ik schatte hem op ongeveer 50 kg.
Toen zijn kop achter het zwemplateau van de boot boven water kwam, slaagden we erin een grote gaff in de lip van de heilbot te zetten. Dat beviel de vis niet. Hij sloeg wild om zich heen en Wil moest de gaff loslaten om te voorkomen dat hij de diepte in werd getrokken. De gaff bleef een paar meter achter de boot drijven. De heilbot bevond zich nu op 40 meter diepte en we hadden alleen een kleine gaff met een houten steel bij de hand. Toen de kop opnieuw boven water kwam, nam Wil de hengel over en maakte ik me klaar om de vis met brute kracht aan boord te hijsen. Het is lang geleden dat ik me een lichtgewicht voelde, maar hier was het de heilbot die de dienst uitmaakte. Zowel de vis als de gaffel verdwenen in de diepte. De gaffel kwam weer bovendrijven en dobberde vlak bij het exemplaar dat we eerder al waren kwijtgeraakt. Er zat niets anders op dan de vis een stuk van de bodem omhoog te halen en met de boot achteruit te varen, totdat we de gaffels konden terugpakken. Mijn volgende poging met de grootste gaffel liep op precies dezelfde manier af. Ik vroeg Wil waarom hij zijn heilbothaak niet had meegenomen; we waren immers op heilbot aan het vissen en hij was mijn persoonlijke gids. Hij verdween even en kwam terug met een grote haak, bevestigd aan een stevig touw. Met die haak in zijn bek maakte de heilbot geen schijn van kans. Het lukte ons bovendien om naast de haak nog een extra lijn vast te maken.
De vis was nog steeds niet bepaald vriendelijk, dus besloten we dat het veiligst was om hem een klap op de kop te geven, te laten doodbloeden en een paar minuten te wachten voordat we hem aan boord haalden.
Eenmaal op het dek bleek hij 190 cm lang te zijn. Toen kreeg ik spijt dat ik hem had gedood; hier in de buurt worden heilbotten van dat formaat niet als goede consumptievis beschouwd. Omdat de heilbot de hele tijd verticaal in het water was blijven hangen, had ik geen enkel vermoeden dat hij zo groot was. Ook de kracht die nodig was om hem van de bodem omhoog te halen, viel reuze mee. Misschien ben ik wel sterker en fitter dan ik dacht. Hoe dan ook, de heilbot werd aan land gebracht en met een tractor opgetild om gewogen te worden. Hij woog 80,5 kg. Daarna werd hij op een palletvork vervoerd om gefileerd te worden. Het leverde veel vlees op. Ik hield wat achter voor onszelf en de katten en gaf de rest weg.
Połów halibuta w pobliżu wyspy Leka, 18 września 2026 r.
Pod okiem przewodnika, Wila van Wilgenburga, naszym celem było złowienie dużego halibuta. Uważam łowienie halibutów za zajęcie żmudne, więc musiałem pogodzić się z tym, że nie przestawię się na połów dorsza, dopóki nie podejmę solidnej próby złowienia halibuta. Pogoda dopisywała, więc wszystko zapowiadało udaną wyprawę. Zaczęliśmy od złowienia kilku małych czerniaków na przynętę; przy okazji wyciągnęliśmy też kilka ładnych dorszy i dużego morskzczuka (molwę).
Następnie zaczęliśmy łowić rdzawce i halibuty nad płytszym miejscem, położonym na rozległym wypłyceniu otoczonym głęboką wodą. Wil zaczął od swojej ulubionej metody – spinningu z lekką gumą typu shad, nastawionego na rdzawce. Ja szybko przeszedłem w tryb relaksu i zacząłem łowić na jig, który otrzymałem od Martina Hornauera. Zestaw składał się z główki o wadze 350 g, wyposażonej w mocny hak oraz kotwiczkę na krótkiej przyponce, przeznaczoną do wpięcia w ogonową część czerniaka używanego jako przynęta. Głębokość łowiska wynosiła około 30 metrów. Już po kilku minutach poczułem, że coś trąca przynętę. Szybki rzut oka na echosondę i wyświetlacz kołowrotka Tanacom 750 wykluczył kontakt z dnem. Popuściłem nieco żyłki, zanim zacząłem zwijanie. Ryba stawiała duży opór i nie zachowywała się jak dorsz. Mimo to dość łatwo udało się ją podciągnąć ku powierzchni. Gdy dzieliło nas od niej zaledwie kilka metrów, zobaczyliśmy, że to duży halibut. Oceniłem jego wagę na około 50 kg.
Gdy głowa halibuta wynurzyła się za platformą rufową łodzi, udało nam się wbić duży bosak w jego pysk. Rybie wcale się to nie spodobało. Szarpnęła gwałtownie kilka razy i Wil musiał puścić bosak, by nie zostać wciągniętym w głębinę. Narzędzie zostało na powierzchni, dryfując kilka metrów za łodzią. Halibut zdążył już zejść na głębokość 40 metrów, a my mieliśmy pod ręką tylko mniejszy bosak z drewnianą rękojeścią. Kiedy ryba znów się wynurzyła, Wil przejął wędkę, a ja przygotowałem się, by siłą wciągnąć ją na pokład. Dawno nie czułem się tak „zbyt lekki do tego zadania”, ale tym razem to halibut dyktował warunki. Ryba wraz z bosakiem zniknęła w głębinie. Bosak wypłynął na powierzchnię, kołysząc się obok tego, który straciliśmy wcześniej. Nie mieliśmy innego wyjścia, jak tylko nieco podnieść rybę z dna i cofnąć łodzią, by odzyskać narzędzia. Kolejna próba – tym razem z największym bosakiem w moich rękach – zakończyła się tak samo. Zapytałem Wila, dlaczego nie wziął swojego specjalnego haka na halibuty. W końcu łowiliśmy właśnie te ryby, a on był moim osobistym przewodnikiem. Zniknął na kilka sekund i wrócił z dużym hakiem przymocowanym do mocnej liny. Z takim hakiem w pysku halibut nie miał już żadnych szans. Udało nam się też założyć dodatkową linkę obok głównego haka. Ryba wciąż stawiała silny opór, więc uznaliśmy, że najbezpieczniej będzie ją dobić, wypuścić krew i odczekać kilka minut, zanim wciągniemy ją na pokład.
Na pokładzie łodzi zmierzono go – miał 190 cm długości. Wtedy właśnie pożałowałem, że go zabiłem. Tutaj, na wybrzeżu, halibuty tej wielkości nie uchodzą za ryby nadające się do jedzenia. Ponieważ ryba przez cały czas utrzymywała się w wodzie w pionie, nic nie wskazywało na to, że jest aż tak duża. Również siła potrzebna do wyciągnięcia jej z dna nie była nadzwyczajna. Być może jestem silniejszy i w lepszej formie, niż sądziłem. Halibuta jednak wyciągnięto na brzeg i podniesiono ciągnikiem, by go zważyć; ważył 80,5 kg. Następnie przewieziono go na widłach ciągnika do sprawiania. Uzyskano z niego mnóstwo mięsa. Część zostawiłem dla nas i dla kotów, a resztę rozdałem.